به گزارش نسیم نور؛ هرسال عرفی بر پایه ی گاهشماری جلالی12 ماه است که ۶ ماه نخست سال ۳۱ روزه و ۵ ماه بعدی ۳۰ روزه و ماه آخر، اسفند 29روزه است که مجموع آن ها 365روز می شود. طول درست سال خورشیدی میانگین 365و یک جهارم روز است. برای اینکه یک چهارم روز در محاسبه های گاهشماری وارد شود،هر چهار سال یک بار یک روز به 365روز اضافه می کنند تا شمار روزهای آن سال به ۳۶۶ روز برسد.این سال 366روزه را سال کبیسه می نامند.

در سال کبیسه ماه اسفند ۳۰ روزه است. سال نو هنگامی آغاز می شود که مرکز قرص خورشید بر گره اعتدال بهاری منطبق شود. اگر این رخداد بعد از ظهر روز ۲۹ اسفند یا پیش از ساعت ۱۲ روز ۳۶۶ ام باشدسال عادی است؛ اما اگر بعد از ساعت 12روز366 ام باشد،آن سال کبیسه است. در گاهشماری میلادی برای سال کبیسه یک روز به ماه فوریه که ۲۸ روزه است می افزاید. ابوریحان بیرونی در کتاب آثارالباقیه می گوید:«پارسیان پنجه ی دزدیده شده(خمسه ی مسترقه، پنج روز پایانی سال) را میان آبان ماه و آذرماه قرار می دادند. ساسانیان یک چهارم روز پایان سال را وا می نهادند تا یک ماه شود و در هر120سال یک ماه به سال اضافه می کردند.»