مرحله کودکی ایام پیچیده ای است که نمی توان به راحتی لایه های عمیق آن را کشف و درک کرد. کودکان خلاقانه با جهان اطراف خود ارتباط بر قرار می کنند. و به جستجو می پردازند.

بازی کودکان قطعا بر اساس تبادلات ذهنی شان است و معانی و مفهوم خاص خود را دارد که با بازی خاص ارتباط بر قرار می کنند. بازی همه رضایت درونی کودکان است که باعث می شود احساس آزادی  و لذت کنند.

کودکان در گذشته های کهن ایران با توپ، چوب، عروسک، و نقاب هایی که به چهره می زدند بازی می کردند. و حتی نمایش اجرا می کردند.

بازی از ضرورت زندگی کودکان است و در قدیم بزرگسالان با ساختن اسباب بازی های گوناگون، کودکان را به بازی تشویق می کردند. مثل درست کردن تاب با چوب و طناب.

در نتیجه بازی همه تفکر کودک است. و در هنگام بازی به تمرین و تکرار، تقلید و مرور ذهنی موقعیت زندگی واقعی خود و اتفاقات روزمره می پردازد. بازی عامل مهمی در پرورش عقلی کودک است که باعث رشد مهارت ها و  عزت نفس کودک می شود.

نسیم نور _ مریم اسلامی