به گزارش نسیم نور؛ در کتاب دارالسلام عراقی از عالم بزرگوار، مرحوم شیخ عبدالحسین خوانساری نقل شده که:

در کربلا عطاری بود، معروف و مشهور و تمام مردم کربلا او را می شناختند.

اتفاقا او مریض شد و مرضش به طول انجامید. طوری که دیگر نسخه و دوا در او اثر نداشت.برای مداوا هر چه داشت همه را خرج کرد و کار به جایی کشید که تمام اجناس منزل را نیز فروخت و صرف مداوای خود نمود. اما کوچکترین اثری ندید.

به خادمش گفت: فلان چیز را به بازار ببر و بفروش و پولش را بیاور خرج کنم تا شاید راحت شوم، یا با مردن یا با خوب شدن.

مرحوم شیخ خوانساری از عطار پرسید؛ چرا اینطور شدی؟ و چرا از علاج نا امید گشته ای؟ عطار آهی کشید و گفت: من کاسب فقیری بودم و علت طرقی من این شد که یک سال در کربلا بیماری مخصوصی شایع شد که اطباء علاج آن را منحصر به آبلیموی شیراز دانستند.

از این جهت آن آبلیمو نیز گران و کمیاب شد.

من قدری آبلیمو داشتم. آن را با مواد دیگری از قبیل دوغ… مخلوط کرده و این آبلیموی تقلبی رابه مردم می فروختم . آنچنان مصرف آبلیمو زیاد شد که در کربلا غیر از من کسی نداشت و فروش انحصاری فقط برای من بود و من هم آنچه داشتم تقلبی بود.

از این راه سرمایه زیادی بدست آوردم و ثروتمند شدم.

حالا که مبتلا به مرض شده ام هر چه که از راه تقلب به دست آورده بودم، فروختم و خرج بیماری خود کردم و دیگر چیزی باقی نمانده مگر همین چیزی که الان گفتم آن را بفروشند تا شاید خلاص شوم یا به وسیله مرگ یا صحت و عافیت.