ابی الجارود از امام محمد باقر روایت نموده که فرمود: وقتی آیه « و کل شیءِ احصیناه فی امام مبین» بر رسول خدا (ص) نازل شد؛ ابوبکر و عمر از جا برخاستند و گفتند ای رسول خدا منظور تورات است؟ فرمود: خیر. گفتند: انجیل است؟ فرمود خیر. گفتند قرآن است؟ فرمود: خیر. در این بین امیرالمومنین علی (ع) وارد شد.

رسول خدا فرمود: « این همان شخص است. علی است امامی که خداوند تبارک‌ و تعالی، علم همه‌ی اشیاء را در او جمع کرده است».

امام صادق (فرمود: «ای مفضّل! تو می‌دانی که آن‌ها از تمام موجوداتی که خداوند عزّوجلّ آن‌ها را خلق کرده است، آگاهی دارند. آن‌ها کلمه‌ی تقوا و خزانه‌داران (صاحبان) آسمان‌ها، زمین‌ها، کوه‌ها، شن‌ها و دریاها هستند و آن‌ها تعداد ستاره‌ها و فرشتگان آسمان و وزن کوه‌ها را می‌دانند و نیز می‌دانند که آب دریاها و رودخانه‌ها و چشمه‌ها چند پیمانه است. هیچ برگ و دانه‌ای بر زمین نمی‌افتد، مگر اینکه آن‌ها از آن باخبر هستند و تمام خشک و تری (همه چیز) که در قرآن آمده است، آن‌ها نسبت به آن آگاهی دارند. (انعام/۵۹) سپس گفتم: «ای سرور من! من به ذات حقیقت آن‌ها پی بردم و به آن اقرار کرده و ایمان آوردم». امام صادق (فرمود: «آری ای مفضّل! ای گرامی، ای نیکو و محبوب! تو پسندیده و نیکو شدی و بهشت برای تو و برای کسی که به آن ایمان دارد، گوارا باد».

ابوذر می گوید: برای انجام‌دادن یکی از دستورات امیرالمؤمنین (در حال حرکت بودیم که به دشتی رسیدیم که مورچه‌های آن چون سیل جاری بودند. من از دیدن آن صحنه متحیّر شدم و گفتم: الله اکبر، بزرگ باد کسی که می‌تواند این مورچه‌ها را بشمارد! پس علی فرمود: «ای ابوذر ! این را نگو بلکه بگو: «بزرگ باد آفریننده‌ی آن‌ها! قسم به آنکه تو را آفرید، من به اذن خداوند عزّوجلّ می‌توانم آن‌ها را بشمارم و نر و ماده آن‌ها را تشخیص دهم».

بحار الأنوار، ج۳۵، ص۴۲۷