به گزارش نسیم نور: سوتک یکی از قدیمی ترین سازهای موسیقی ایرانی در فرهنگ ها و تمدن های باستانی سراسر جهان است. ساز یکی از ابتدایی ترین نمونه های شکل گیری و تکامل سازهای بادی در جهان است. شکل ظاهری عجیب و منحصر به فرد این ساز حتی برای افرادی که با موسیقی هم آشنایی چندانی ندارند جالب و هیجان انگیز است. ساختمان ساز سوتک از یک ماده ی ساده و در دسترس یعنی گل خاک رس تشکیل شده است. انسان های نسل های گذشته با خلاقیت و ابتکارسوتک سفالی یا گلی می ساختند. و نسل به نسل خود این کار ظریف هنری را انتقال می دادند.

سوتک دارای بخشی به نام «لبک»  می‌‌باشد که این لبک در واقع حفره هایی هستند که با دمیدن در آن ها صدا تولید می‌شود. بیشتر سوتک ها روی سطح خود چهار حفره دارند و شکل ظاهری آن ها می‌تواند به هر شکلی باشد از جمله اشکال حیوانات، پرندگان، انسان ها، اشکال هندسی و… اما اغلب اشکال و اجسام کروی را برای طراحی سوتک انتخاب می‌کنند تا صدای شفاف تر و بلندتری از آن تولید شود.

در کنار نی در نیزارها و پوست دباغی شده بز، گل، ماده ای در دسترس بوده که هنرمند آن را ورز می داده و با مهارتی خاص حداقل دو سوراخ در آن تعبیه می کرد و پس از پخت، سوتکی می ساخت که طنین آن وصف ناشدنی به شمار می رفت.

گاه ذهن خلاق صنعتگر ساز هر دو را با هم ترکیب می کرد ،یعنی بدنه ای از گل (سفال) می ساخت و روی آن هنرمندانه پوست می کشید و چیزی می ساخت که به نقاره معروف شد. صدای سوتک یا در اصطلاح محلی شوتک در عین نوای سحرانگیز و دلربای آن به حتم وسیله ای جهت نشاط و بازی بچگانه یا نوعی موسیقی برای تربیت شنوایی و یا وسیله ای جهت ارتباط و در مواقع ضروری ابزاری جهت درخواست یاری بوده است.